Burn out… 3,5 maand verder

Januari 2018. De drukte is voorbij. Op 2 januari wordt ik wakker en tranen rollen over mijn wangen. Opeens besef ik dat alles anders is. December 2017 heb ik afscheid moeten nemen van mijn vader. Afgelopen jaar alleen maar bezig geweest met het opvangen van mijn moeder. Doorgaan met werken en mijn gezin. Zoveel mogelijk

Januari 2018. De drukte is voorbij. Op 2 januari wordt ik wakker en tranen rollen over mijn wangen. Opeens besef ik dat alles anders is. December 2017 heb ik afscheid moeten nemen van mijn vader. Afgelopen jaar alleen maar bezig geweest met het opvangen van mijn moeder. Doorgaan met werken en mijn gezin. Zoveel mogelijk doen om maar niet mijn eigen verdriet te hoeven voelen. Maar nu! 2 januari besef ik heel goed dat hij nooit meer terugkomt en dat alles anders is!

Mijn moeder is niet alleen mijn moeder meer. De sterke vrouw die boven mij staat. Die mij hoort te troosten. Nee we staan nu naast elkaar als soort van vriendinnen en troost ik ook haar. Ze heeft een hand nodig die mijn vader niet meer kan bieden.

Ja… 2 januari en ik stort volledig in. Het enige wat ik kan doen is huilen. Op de bank liggen jankfilms kijken. Ik voel me ontzettend moe! Alleen maar moe. Daarbij voel ik ook schaamte. Iedereen kent mij als een sterke vrouw die met tegenslagen om weet te gaan en van alle tegenslagen wel iets positiefs weet te maken. Maar nu lijk ik te verdrinken. Ik zie wazig. Krijg exceem vlekken en onthou mijn afspraken niet meer. Ik voel me ontzettend onzeker en ben angstig om onder de (vreemde) mensen te komen.

Hier moet ik wat mee! Ik wil niet ongelukkig zijn daar is het leven veel te mooi voor. Ik wil leuke dingen doen met mijn gezin zonder onzeker en moe te zijn. Remco zei: ga dan naar de dokter. Maar dat wilde ik niet. Dan moet ik een vreemde mijn verhaal gaan vertellen. Dan moet ik toegeven dat ik te ver ben gegaan. Ja en toegeven doen we toch niet!

Maar wat ga ik hier aan doen?! Ik pak mijn telefoon en begin te googlen. In een paar dagen heb ik heel wat websites gelezen en alles wat ik had en voelde wees naar een burn-out. Ik wist alleen maar dat een burn-out heel lang kon gaan duren voordat je daar boven op zou komen. Dit wilde ik ook niet!! Dus zocht ik verder naar oplossingen en kwam op sites terecht die mij vertelde dat je na een paar maanden de wereld weer aan kon. Hoe?!! Maak een aantal duidelijke haalbare doelen en focus je alleen daarop!

Dit heb ik gedaan! Ik heb alles wat MOET stopgezet. Alleen mijn werk niet. Mijn werk is het belangrijkste, want ik heb werk nodig om mezelf en ons gezin te kunnen onderhouden en om leuke dingen te kunnen doen. Maar mijn abonnement op de sportschool heb ik stop gezet. En ook geplande fotoshoots afgezegd. Mijn camera opgeborgen. Ik heb een pen en papier gepakt. Ben gaan opschrijven wat voor mij belangrijk is. En daar een paar doelen voor gemaakt die dit jaar gerealiseerd kunnen worden.

Allereerst ben ik deze blog begonnen. Ik wil heel graag andere mensen inspireren. Toch blijft het moeilijk om persoonlijke blogs te schrijven. Daarom ben ik begonnen met wat meer oppervlakkige blogs.

Vanaf half maart begon ik niet meer te verdinken. Ik kreeg het gevoel dat ik begon te drijven. De wereld om me heen zag ik weer. Hallo zeggen tegen vreemde mensen was ook niet meer zo beangstigend. We zijn bezig met 1 van de doelen te verwezenlijken. Planning is gemaakt en ik ben bezig met de voorbereidingen. Mijn andere doel: meer ondernemen met de kinderen gaat ook goed. Ik hoef niet meer eerst van mezelf alles te doen voordat ik wat met hun ga doen. Nee lekker de boel de boel laten en een rondje wandelen of een spelletje met ze spelen is veel leuker!! Dat geeft me ook een goed gevoel.

Half april en ik kan nu zeggen dat ik het overzicht weer terug heb in mijn leven. Ik voel me gelukkig!! Ik kan weer naar buiten zonder me heel onzeker te voelen. En…. ja! Ik kan weer plannen. Het is mooi weer. Van de week heb ik onze tuin opgeknapt. Tijd om te genieten!!! Het leuke is dat er ook weer leuke dingen op mijn pad komen. Binnenkort heb ik toch weer een paar fotoshoots. Want van foto’s wordt ik ook gelukkig!

Wat ik geleerd heb? Meer naar mijn gevoelens luisteren en ze niet wegstoppen. Minder hooi op mijn vork nemen. Hier werk ik nog aan. Ben nog steeds heel snel moe, maar beetje bij beetje wordt ik hier steeds bewuster van. En vooral wil ik genieten. Ik werk om te leven en ik leef niet om te werken. Al geniet ik wel heel erg van mijn werk❤

Remco mijn vriend is mijn steun en toeverlaat. Hij heeft mij deze moeilijke periode op mijn eigen manier laten verwerken en heeft me juist aangemoedigd meer leuke dingen te gaan doen. Hij is niet boos geworden als ik 1 van mijn buien had maar juist zijn armen om me heen geslagen. Meer heb ik niet nodig. We zijn niet voor niets soulemates❤

Deze blog zou ik niet geschreven hebben als een aantal mensen niet tegen mij hadden gezegd dat een burn-out niet iets is om voor te schamen. Ze zeiden: “je bent wie je bent en daar mag je trots op zijn”.

Ik ben trots op mezelf dat ik hieruit ben gekomen!!! Al ben ik er nog niet helemaal…

1 comment
Dihclicks
ADMINISTRATOR
PROFILE

Posts Carousel

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked with *

Cancel reply

1 Comment

  • Jou tante coby
    18 april 2018, 15:23

    Allereerst is dit zo herkenbaar allemaal.Je wil sterk zijn en niet laten zien dat ook jij een keer aan het eind van je Latijn bent.Altijd er willen zijn voor iemand anders.Een luisterend oor zijn en daardoor jezelf wel eens …vaak vergeet.Anderen helpen geeft me een goed gevoel.Daarom kan en wil ik eigenlijk niet anders zijn zit gewoon in je aard.Je gezin gaat ten alle tijden voor lieverd als je dat maar onthoud.Je doet het zooo goed en je vader zou super trots op je zijn.xxx

    REPLY

Latest Posts

Top Authors

Most Commented

Featured Videos